ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου.  Μαθήτρια στο Γυμνάσιο ήμουν και πολύ μικρή για να έχω συμμετοχή σε όλα αυτά. Ανήκω στην αμέσως επόμενη γενιά, όταν το ιστορικό αυτό γεγονός είχε ήδη περάσει στη σφαίρα του μύθου και της πολιτικής εκμετάλλευσης από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, μηδέ και της Νέας Δημοκρατίας εξαιρουμένης. Παιδί της μεταπολίτευσης κι εγώ, του βολέματος, της καρέκλας, του μέσου, της αρπαχτής. Μιας πλασματικής ιδεολογίας και μιας εξίσου πλασματικής ευημερίας, που τα τελευταία χρόνια καλούμαστε να πληρώσουμε το λογαριασμό.

Προφητικά αντηχούν σήμερα τα λόγια μου στο Νίκο Βαβατσικλή  (Τα μικρόβια του διαδικτύου, ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ) για την επέτειο του 2008, ένα μόλις χρόνο πριν την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τα μνημόνια. ‘’Τώρα πια δεν κινδυνεύουμε από συνταγματάρχες. Τώρα ο εχθρός είναι στα σπίτια μας , είναι ο εφησυχασμός και η καλοπέρασή μας’’.  Από τότε  κάθε χρόνο ‘’τιμώ’’ την επέτειο προσθέτοντας έναν ακόμη προβληματισμό σε όσους κατά καιρούς έχω διατυπώσει δημόσια ή έχω κρατήσει για τον εαυτό μου φοβούμενη τον ‘’λιθοβολισμό’’ μου από φίλους και συνοδοιπόρους. Με μια διαφορετική οπτική πάνω στα γεγονότα και με την ωριμότητα της ηλικίας μου κάθε φορά.

Τί ήταν το Πολυτεχνείο στα αλήθεια?
Μια κορυφαία στιγμή του αντιδικτατορικού αγώνα που έριξε τη χούντα των συνταγματαρχών και αποκατέστησε το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα, επαναφέροντας στη νομή  της εξουσίας τους πολιτικούς και τα κόμματα ή ένα μεγάλο και καλά οργανωμένο κοινωνικό πείραμα χειραγώγησης της νεολαίας στη χώρα μας, μέσα από τα κόμματα, την εκπαίδευση, τη λογοτεχνία, την μουσική, τον κινηματογράφο, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης? Δεν έχω απαντήσεις. Μπορεί και τα δύο μαζί, μπορεί και κανένα.


Οι μνήμες ξεθωριάζουν δίνοντας τη θέση τους στην αμφιβολία και την αμφισβήτηση. Τι από όλα αυτά που πιστέψαμε για το Πολυτεχνείο είναι αλήθεια? Κι οι ήρωες... οι ήρωες που μαζί τους πορευτήκαμε στα καλύτερα χρόνια της ζωής μας τι απέγιναν? 

Αυτοί που πραγματικά ήταν στα γεγονότα, οι πρωτεργάτες δλδ της εξέγερσης, δε μιλάνε γι'αυτά και δε δίνουν συνεντεύξεις, μας έλεγαν στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, κι  εμείς το πιστεύαμε και τους φανταζόμασταν σαν κάτι μεταξύ επαναστάτη και ερημίτη. Πέρασαν χρόνια για να καταλάβουμε ότι ένα παραμύθι ήταν κι αυτό σαν τόσα άλλα, κι ότι το διάστημα της απουσίας τους όχι μόνο στο περιθώριο δεν ήταν, αλλά μια χαρά δούλευαν ενταγμένοι στο σύστημα, εξαργυρώνοντας με το μεγαλύτερο δυνατό αντάλλαγμα κάθε φορά, τη σιωπή τους, τη συμμετοχή τους και τη συνενοχή τους σε ένα διαχρονικό έγκλημα σε βάρος του Ελληνικού λαού. Μήπως τελικά κάτι παραπάνω ήξεραν από τότε?
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες, 
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.

Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι, 

σαράντα με το λάδι και το ξύδι

κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε, 

βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί

τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

(ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ)